Opowieści z Gwiezdnego Królestwa: Rozdział I - Saphira, wiedźma Szarej Ery

„Hej, wy tam! Co wy tak bredzicie? Słyszę, że zachwycacie się jakąś starą czarodziejką. Ale czy to naprawdę tylko bajka, o której tak lekkomyślnie gadacie?”

Mężczyzna odezwał się z ciemnego zakątka jesiennego lasu, przez który przebijało wieczorne światło zachodzącego słońca. Wszedł w światło ogniska i spokojnie rozejrzał się.

„Nie bójcie się, wędrowcy. To tylko ja. Biedny włóczęga na stare lata. Czy mielibyście może mały talerz zupy i kawałek chleba dla starego człowieka? Byłoby to urocze, bo od kilku dni nic nie jadłem.”

Ekscentryczny staruszek był dość wysoki jak na swój podeszły wiek i pod długim płaszczem ukrywał wspaniałą posturę. Wyglądał na nieco zmęczonego życiem.

Podszedł kilka kroków do ogniska, które młode kamienne krasnoludy przygotowały do gotowania. Raczej kiepsko niż dobrze, ale miało wytrzymać przez jakiś czas.

„Czyż to nie legendarna czarodziejka, tak sławna Czarownica Szarej Ery, która wciąż nawiedza umysły ludzi?”

Mężczyzna rozejrzał się i głośno zadrwił: „Ale co wy wiecie, wy małe łobuziaki? Żebym tylko nie pękł ze śmiechu!”

Krasnoludy siedzące przy ognisku ledwo co osiągnęły dorosłość. Żartowały i piły kufel Mózgowego Szronu. Napój, który mógł znaleźć uznanie tylko wśród kamiennych krasnoludów z regionu wokół Południowej Gromowej Góry Wrostlandu. Krasnoludom kamiennym po prostu wpojono, aby zachowały zimną krew. Kto nie potrafił tego w obliczu ryczącego chaosu tak bezlitosnej krainy jak Wrostland, szybko stawał się wesołym krasnoludem. To, że Mózgowy Szron miał swoje procenty, większości wcale nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie.

Południowa Gromowa Góra Wrostlandu: Gromowa Góra południowych ziem to jedyna część Gwiezdnego Królestwa, gdzie elektryzująca pogoda nieustannie drży, bije i syczy. Z rwącymi burzami i szalejącymi błyskawicami nie jest to spokojne miejsce, w którym człowiek chciałby osiedlić się z dziećmi. To niewygodne miejsce, w którym tylko krasnolud mógłby czuć się jak w domu.

Krasnoludy kamienne posiadają naturalnie kamienną skórę, która odprowadza błyskawice, dzięki czemu burze w ich ojczyźnie nie mogą im wiele zaszkodzić. Czasami jednak ich skóra niezauważalnie ładuje się elektrycznie, co zawsze prowadzi do kłopotów u młodszych krasnoludów.

Ponury mężczyzna wziął głęboki oddech i zaczął mówić do zgromadzonych.

„Pozwólcie przemówić staremu człowiekowi, który na stare lata widział więcej, niż wy, plagi, chcielibyście słyszeć w swoich mokrych pieluchach za życia” – zaśmiał się człowiek, zaskakująco protekcjonalnie, a jednak wesoło, który najwyraźniej czerpał przyjemność z dźwięku własnych słów.

„No dobrze. Uczcij nas swoją wizytą! Już obawiałem się, że będę musiał znosić gadanie tego śmierdzącego nicponia przez całą noc. Dobrze, że przybyłeś” – powitał go jeden z krasnoludów.

„O rany! To tylko gadanie. Nic nie umiecie, tylko gadać!” – zadrwił siwy i kontynuował. „Słuchajcie uważnie, bo opowiem to tylko raz.”

Krasnoludy spojrzały na siebie z wielkimi znakami zapytania nad głowami, jakby miała nadejść historia dekady. Ich oczekiwania wobec starca nie były jednak zbyt wysokie. Nie miały jednak nic przeciwko darmowej rozrywce.

Obcy usiadł wygodnie przy trzaskającym ogniu i ogrzał swoje rozczochrane i zaniedbane dłonie. Krasnoludy kamienne cieszyły się z ludzkiego gościa, który był zawsze mile widziany w krasnoludzkich kręgach.

Oczywiście nie umknęła im protekcjonalna postawa człowieka. Ale nie było nic, czego nie usłyszałyby od zarozumiałego wysoko urodzonego człowieka w swoich młodych latach krasnoludzkich. Szanowały dobrą retoryczną wymianę zdań i cieszyły się z urozmaicenia, jakie człowiek wniósł do ich małej karawany.

„Saphira. Tak brzmi jej imię.”

Krasnoludy słuchały jego kojącego głosu, jedząc upieczoną rybę.

„O tak, dobrze pamiętam.”

Mężczyzna wydawał się zamyślony. Jakby mówił z najgłębszych jaskiń i najciemniejszych zakamarków swoich wspomnień. Brzmiało to tak, jakby ktoś uwalniał się z zasypanych jaskiń po osuwisku.

„Saphira to dziwaczna i zagadkowa czarodziejka o dwóch obliczach. Zaprawdę, jedyna taka na tym świecie i nie do zlekceważenia. Kim więc jest ta kobieta, która żyje wśród nas od ponad wieku i zyskała sobie w całym kraju imię mroźnej czarodziejki?”

Człowiek, naznaczony przez życie, odłożył swój zużyty kostur bojowy. Przypominał on zaczarowane kostury magów z Khalsur.

Khalsur: Mroczne miasto ludzi na zachodnim krańcu Gwiezdnego Królestwa z niezwykle wysoką wieżą strażniczą i kamiennym zigguratem na północnym krańcu. Jest tak gęsto zalesione, że żaden promień słońca nigdy nie dociera do miasta. Jednak w niektóre noce lodowate promienie Ciemnego Księżyca przedzierają się przez ciemność i oświetlają Khalsur. Podróżni mówią o nawiedzającym to miejsce duchu. Być może są to jednak tylko magowie bojowi z Khalsur, którzy praktykują tajne rytuały w swoim zigguracie.

Drewniany towarzysz starszego pana również widział już lepsze dni, co pasowało do wyglądu mężczyzny i w pewnym sensie nadawało wyrazu i odrobinę charakteru jego podupadłemu obliczu. A jednak wyglądał jak smutna, stara postać, która tylko czekała na swoje odejście.

Ale nie tej nocy.

„Każdego dnia, kiedy świeci słońce, służy jako czarodziejka wszechpotężnemu Zakonowi Kryształu Gwiazd. Słyszeliście o nim kiedyś?”

Było to bardziej pytanie retoryczne, ponieważ nie dał krasnoludom czasu na odpowiedź.

„Zakon magiczny od zawsze studiował tajemnice tego poszarpanego, zżeranego przez nienawiść i cierpienie świata. Dba o równowagę w królestwie. Kiedy w minionych wiekach równowaga była zachwiana, to zawsze Zakon był na miejscu, aby powstrzymać nieszczęście. I tak jest do dziś, gdy zbliża się nieszczęście. Ale to oczywiście już wiecie. Czyż nie?”

Chociaż niewiele było wiadomo o tajnych ceremoniach pięciu Arcymistrzyń, które raz w roku spotykały się w najciemniejszej godzinie przesilenia zimowego, każdy w północnej części Gwiezdnego Królestwa znał nazwę Zakonu i imiona pięciu Arcymistrzyń.

„Ale uważajcie. Zakon Kryształu Gwiazd to tylko chwiejny filar, na którym świat może stać jak niemowlę. Tyle jest pewne” – ziewnął starzec.

„Teraz muszę przyznać, że jego praca jest niezwykle ważna. Gdyby nie było Zakonu, Gwiezdne Królestwo już dawno by nie istniało. A wy, dobrzy krasnoludy, nie moglibyście cieszyć się tym ohydnym napojem. To byłoby pewne” – rozmyślał starzec, patrząc w płonące drewno.

Narsi, najmłodszy krasnolud z karawany, poczuł się poruszony i zmarszczył brwi, patrząc na swoich brodatych towarzyszy. Ale ryba smakowała zbyt dobrze, by zwracał zbyt wiele uwagi na mężczyznę.

„I równie znani jak sam Zakon są jego członkowie: garstka tajemniczych postaci, które w ogóle posiadają moc, by zostać przyjętymi do tych kręgów.”

Ognisko trzaskało, a krasnolud odbił się beknięciem, które przebiło się przez przyjemną atmosferę. Ale stary człowiek był jak zahipnotyzowany własnymi słowami.

„Prawdziwa magia jest dziś rzadko spotykana w Gwiezdnym Królestwie i być może tak jest lepiej.”

Starszy krasnolud przerwał mu: „Ale jedno powinniście wiedzieć. Nie zawsze tak było! Jest rzadka, odkąd Wojna Trzech Władców Smoków wygnała z oblicza tego świata niemal wszystkich magicznie uzdolnionych wysoko urodzonych ludzi, kamiennych krasnoludów, berserków, a nawet podstępnych elfickich łowców. Od tamtej pory za cud uważa się, gdy magia rozkwita w żywej istocie, tak samo jak za zwiastun zbliżającego się nieszczęścia!”

„Zgadza się. A pan to?”

„Hackbert. Tak brzmi moje imię, szanowny panie.”

Starzec spojrzał na kamiennego krasnoluda krzywo i zaraz potem znowu pogrążył się w myślach. Miał już za sobą swoje najlepsze lata, a jednak palił się w nim niezaprzeczalny ogień, kiedy mówił o arcyczarodziejce. Wydawało się wręcz, że blask w jego oczach zapalał się jak zapałka.

„Członkinią Zakonu Kryształu Gwiazd jest niezwykle czarująca Saphira. Jest człowiekiem... i jednocześnie rzadkim gatunkiem” – kontynuował.

„Promieniuje przyjemną i ujmującą mądrością, niczym księżniczka, która tylko czeka, aby zająć miejsce królowej. A jednak w młodym wieku opanowała absurdalnie rzadką magię mrozu. Połączyła swoje umiejętności z potężną mocą Ciemnego Księżyca. I w ten sposób powstała unikalna moc, jakiej nigdy wcześniej nie było w Gwiezdnym Królestwie. O ile mi wiadomo, nie ma innej czarodziejki, która potrafi przywołać więcej niż jedną formę magii jednocześnie. Ale zastanawiam się, czy to naprawdę tak rzadkie, jak mówią legendy. Mam co do tego swoje wątpliwości, szczerze mówiąc.”

Starzec wrócił do teraźniejszości i wpatrywał się w swój wytarty kostur bojowy.

„Jest delikatna i silna, tak jak powinna być mistrzowska czarodziejka z północnego Zakonu Leśnego. Do dziś jest w pełni życia i walczy magicznym mieczem z zamieci lodowatej Północnej Przełęczy, który zdobyła podczas swojej próby czarodziejskiej. Nazywa się Mrózbert.”

Starszy krasnolud przerwał mu ponownie: „Ona emanuje czymś, czego pożąda męskość. Ma długie i ciemne włosy, w których migoczą niebieskie pasemka. Pomimo wiecznej i niemożliwej do pokonania nieosiągalności, jest typem kobiety, która prawdopodobnie w sekundę pozbawi mężczyznę rozumu, jeśli natychmiast i na zawsze się w niej zatraci.”

Mężczyzna skinął głową i uśmiechnął się: „Dobra dusza ma jednak wiele oblicz i naprawdę drugie ja.”

„I to nie tylko ze względu na jej popielate blond włosy i fioletowo świecące pasemka, które pokazują się tylko w nocy, gdy światło Ciemnego Księżyca pada na jej włosy” – dodał Hackbert, który najwyraźniej wiedział o czarodziejkach więcej, niż było zdrowe dla jego pobratymców.

„W każdą noc, kiedy świeci światło Ciemnego Księżyca, podąża za swoją prawdziwą pasją. To jak ogień, który ją podtrzymuje, mimo jej chłodnego usposobienia” – zauważył z pełną świadomością człowiek.

Ciemny Księżyc za Księżycem: W Gwiezdnym Królestwie żyje wiele istot, których oblicze wydaje się zmienione w nocy. Ciemny Księżyc za pierwszym księżycem kryje magiczną aurę i wpływa na każdą żywą istotę Gwiezdnego Królestwa w zupełnie naturalny sposób. Czasami jego wpływ objawia się w niemal niewidocznych rzeczach, a czasami jego wzniosła moc jest więcej niż oczywista. Jednak Ciemny Księżyc jest zazwyczaj ukryty przez pierwszy księżyc, tak że jego lodowato-piękny blask bardzo rzadko dociera do Ziemi i jej mieszkańców.

Legendarna czarodziejka była znana w całym Gwiezdnym Królestwie, ponieważ posiadała rzadkie relikty. Polowała na magiczne skarby z dawnych dni i handlowała antykami z odległych światów, nawet poza Gwiezdnym Królestwem.

Mag spojrzał raz jeszcze na swój kostur bojowy. Człowiek wydawał się niepozorny, a jednak emanowało z niego coś groźnego, co krasnoludy podświadomie odczuwały.

Jeden z młodszych krasnoludów wtrącił: „Kiedyś widziałem tę czarodziejkę. Przeszedł mnie dreszcz. To było niemal przerażające. Mój towarzysz broni Olaf był całkowicie oszołomiony. Jej oblicze tak bardzo mnie zauroczyło, że ledwo mogłem się ruszyć. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem. Coś tak... Pięknego i zarazem Niszczycielskiego?”

Krasnolud wyglądał na zszokowanego i jednocześnie zadowolonego ze swojego jedynego spotkania z czarodziejką. Następnie z całej siły ugryzł swoją rybę, którą zjadł razem z ośćmi.

„Ale to nie wszystko. Ona ponadto posiada mały Bazar Ciemnego Księżyca i to prawdopodobnie jeden z powodów, dla których wszyscy w Gwiezdnym Królestwie ją dziś znają” – kontynuował starzec swoim ciepłym głosem narratora.

„Jako wędrowna handlarka często pojawia się w upiornie pięknej, fioletowej i zupełnie zaniedbanej szacie starych czarownic, w której emanuje nie mniejszym wdziękiem niż w swoim królewsko niebieskim płaszczu Arcymistrzyni. Jej popielatoblond włosy są niezaprzeczalnie piękne. A rozpoznacie ją po jej lodowatym sztylecie, Mroźku, który nosi zawsze przy pasie w godzinie Ciemnego Księżyca. Jako mistrzyni magii mrozu, tylko magicznie uzdolniona osoba taka jak ona może posługiwać się tak niebezpieczną bronią, z której zawsze emanuje kąsający chłód.”

Widoczny mag bojowy pogładził swoją krótką, falującą brodę i zanurzył się głębiej w świat swoich myśli.

„I jeszcze coś. W starych opowieściach zawsze nosiła Pradawną Księgę, której fioletowa oprawa już dawno wyblakła. Musiała być już wtedy niewiarygodnie stara. Ale ta mała książeczka jest pełna starych zaklęć i prawdopodobnie jest prawdziwym klejnotem, który wielu dzisiejszych wysoko postawionych czarodziejów chciałoby tylko mieć w swoich rękach. Słyszeliście o niej kiedyś?”

Zaklęcia Pradawnych Ksiąg: W starych przekazach mówi się, że w Pradawnej Księdze zapisano coś niewypowiedzianego:

„Jak to możliwe, że magicznie uzdolniony człowiek zdołał zadać śmiertelny cios królewskiemu jeźdźcowi smoków? Chociaż Trzech Władców Smoków za życia uchodziło za nieosiągalnych i niewrażliwych dzięki swojej naturalnej barierze magicznej, ostatecznie polegli z ręki jednej osoby, która dzierżyła Pradawną Księgę.”

Ale czy to naprawdę prawda? To pozostaje niewyjaśnione do dziś. Jednak te tajemnice przetrwały od czasów starożytnych wojen. Moc Pradawnej Księgi ma być kluczem decydującym.

Stary mag zmienił ton i spojrzał znacznie ponurzej niż wcześniej.

„Ale strzeżcie się magicznego uroku czarodziejki. Czarodziejki są niebezpieczne i nie należy ich lekceważyć!”

Rozwinął temat: „O tak, moi mali przyjaciele. Nie oszukujcie się! Nasza czarodziejka to łagodna artystka retoryki, ale nikt nie wie, co kryje się w jej wnętrzu. Kiedy żyje się tak długo, po prostu za dużo się widziało … przeżyło i zniosło.”

„Śmierć. Strata. Zniszczenie. Jest niewielu ludzi, którzy żyją tak długo jak czarodziejki w tej krainie” – powiedział najstarszy krasnolud, a następnie głośno mlaskał, jedząc upieczoną kolbę kukurydzy.

„A poza tym ona mówi starożytnym językiem. Wy, szanowny człowieku, jesteście dla mnie zagadką. To niezdrowe, wiedzieć tak dużo o starym świecie. Powinniśmy raczej żyć tu i teraz, jeśli mnie pytacie. Naprawdę jest wiele do zrobienia. Po co marnować tyle naszego cennego czasu na przeszłość?”

Język Pierwszy: Starożytny język opanowało niewielu magicznych stworzeń z zamierzchłych czasów. Wraz z końcem Szarej Ery zniknął z oblicza tego świata. Jednak od czasu do czasu znajdują się pisma, które zostały napisane w tym języku. Zazwyczaj pozostają one ukryte, a treść zwojów nieznana. Są tak tajemnicze, jak sam język. Ale istnieją nieliczne wyjątki. Niektórzy uczeni potrafią je odczytywać nawet dzisiaj.

Mag wyciągnął z kieszeni spodni wisiorek i włożył go do swojego kubka. Był to lodowy ogień, którego czubek po naciśnięciu guzika rozpalał się płomieniem lub zamarzał w lód, w zależności od tego, do czego był w danym momencie potrzebny.

Stary krasnolud z siwą brodą odsunął swój talerz zupy.

„Pamiętam, jak odwiedziłem ten Bazar Ciemnego Księżyca. Ale to było bardzo dawno temu. Klienci na jarmarku? To przeważnie kolekcjonerzy rzadkich artefaktów. Czarodziejka z pewnością z łatwością omotałaby każdego zainteresowanego jej unikalnymi i niezwykle cennymi przedmiotami. W końcu posiada ona tak rzadkie rzeczy jak smocza skóra, kamień Tiamat czy nawet kryształ magiczny. Ale to chyba nie jest jej celem. Jej artefakty należą do bardzo szczególnego miejsca, które potrafi odnaleźć.”

Hackbert rozejrzał się i spojrzał w głąb lasu.

„Takie przynajmniej było moje wrażenie podczas mojej ówczesnej wizyty. Niestety, ten Bazar Ciemnego Księżyca pojawia się bardzo rzadko. I tylko na bardzo krótko. Co wydaje się być w jakiś sposób związane z Ciemnym Księżycem. Nikt tego tak naprawdę nie wie. Może zechciałby Pan nas oświecić, szanowny Panie?”

Ludzki starzec nie odpowiedział.

Miał wrażenie, że powoli zbliża się do końca swojej opowieści. Krasnoludy zjadły już posiłek, a polana w ogniu dopalały się. Jednak jedna rzecz nadal go nurtowała.

„Powiedzcie. Wiecie, dlaczego akurat ta czarownica jest tak znana w całym Gwiezdnym Imperium, choć zawsze jest pięć takich jak ona? To bardzo niezwykłe, jeśli mnie zapytacie. Pomimo faktu, że w swoim nocnym stroju wygląda inaczej, wielu natychmiast rozpoznaje ją po jej potężnej magii mrozu, której nigdy nie powstrzymuje.”

Stary krasnolud przypomniał sobie i wiedział o jej małych magicznych sztuczkach: „Zgadzam się. Lubi się nimi popisywać. Uwielbia te figle, które można wyczyniać z magią mrozu. W głębi serca jest przecież lekkoduchem. Wesołkiem. Po prostu nie ma nic, czego mieszkańcy Gwiezdnego Imperium nie kochaliby w jej ujmującej osobowości, gdy ją spotykają.”

Mag chwycił się za głowę i zaśmiał: „Jakby czasem zapominała, że jest arcymistrzynią zakonu!”

Wstał i wziął swoją laskę bojową do ręki. Kamienne krasnoludy przestraszyły się, bo przez chwilę wydawało się, że szykuje się do walki. Kamienna skóra Narsiego rozsypała się z impetem, gdy szybko podjął ruch obronny. Ale mężczyzna wcale nie miał na myśli walki. Chciał jedynie przygotować się do odejścia i podziękował obecnym za smaczny obiad.

Hackbert skarcił Narsiego: „Uważaj, ty głupcze. Masz jeszcze wiele do nauczenia… Znowu mieć 50 lat. To by było coś?”, zwrócił się bezpośrednio do człowieka.

Jednak stary człowiek niewiele przejmował się drobnym ładunkiem błyskawicy, który błyskawicznie i niemal niewidzialnie odparował. Hackbertowi to jednak nie umknęło, co tylko potwierdziło jego początkowe przypuszczenia na temat człowieka. 

Przygotowany do drogi zagłębił się jeszcze raz w swoich myślach i zakończył opowieść. 

„Pamiętajcie więc: Bez pięciu obrończyń Gwiezdnego Imperium nie byłoby dziś żadnego królestwa, którego my, magowie bojowi Khalsur, przysięgliśmy bronić. Czasami czarownice pomagają ludziom, wywołując uśmiech na naszych twarzach. A czasami walczą, jak Saphira jako Wielka Mistrzyni Magii Mrozu, w zaciętych bitwach, abyśmy wszyscy mogli doczekać kolejnego dnia w naszym ukochanym Gwiezdnym Imperium. Czarownice to coś wyjątkowego. Nie sądzicie?”

Wtem odezwał się krasnolud z brązową brodą. Norbert rzekł nonszalancko: „Piękna historia. Ale skąd tak dużo wiesz o wiedźmach Zakonu, dziwny magu?”

Hackbert upomniał również jego, którego towarzysze wydawali się mu tego wieczoru nieco niewygodni: „Ty krasnoludzki gnojku! Powiedz mi, gdzie podziała się twoja dobra maniera?”

„Cóż. To historia na inny dzień. Stary człowiek idzie odpocząć. Jest już późno, wy długobrodzi łotrzykowie.”

Opuścił ognisko tej nocy i wrócił do ciemności, z której przyszedł. Nie wiedząc, co Gwiezdne Królestwo wkrótce zgotuje magowi na jego starość. 

Krótko po jego odejściu krasnoludy zastygły i spojrzały w niebo, gdzie widać było jaskrawo świecący błysk, po którym rozległ się ogłuszający huk, który przetoczył się przez całą krainę. 

• Ciąg dalszy w rozdziale 2, który wkrótce pojawi się na Zauberkram.de!